Kıskançlık uğruna heba edilmiş bir aşk hikayesi.
Kıskançlık dozu ayarlanamadığında öyle bir zehire dönüşüyor ve insanın içine işliyor ki bir daha çıkması pek mümkün olmuyor maalesef. Kıskançlık beraberinde öfke, kuşku, şüphe gibi şeyleri de doğuruyor. Bir insanın lafıyla aşık olduğu kadından şüphe duyan Othello öfkesine yenik düşerek bu aşkın katili olur. Bir ilişkinin temelinde güven olmalıdır. Sorunlar konuşularak çözülebiliyorsa konuşulmalıdır. Konuşmak yerine yargısız infaz yapılarak hüküm sürülmemelidir.
Bana göre bir insan birisini seviyorsa ona güvenmelidir, kalbi kötülük zehriyle dolup taşan insanların sözlerine inanıp, o sözlerden kolayca etkileniyor ve şüphe duyuyorsa bu gerçek bir sevgi değildir.
Güven olmadan bir yola çıkılmamalı yoksa Othello'da olduğu gibi kötü bir sonla karşılaşılabilir.
Güzel sonlar yaşamanız dileğiyle
alıntılar
- en kötüsünü bilmek hiçbir şey bilmemekten daha iyidir.
- ama seviyor diye bir insanın öldürülmesi,
hiç de kolay bir ölüm sayılmaz, değil mi?
- en kara günahları işletecekleri zaman şeytanlar,
bunu önce sevap diye yutturmaya kalkarlar.