Sezai Karakoç’un Leylâ ile Mecnun’undaki Kays, aşk ile kendinden geçse de gözleri ve sinesi kör olmaz. Leylâ’nın aşkıyla iyi bir insan olur. Yaşadığı yerde bambaşka, umut dolu bir değişim başlatır. Aşk, insanı acıtır ama tüketmez; tüketiyorsa aşk değildir o, başka bir şeydir.