Vücudum hücrede zincirlere bağlı, ruhum gerçeğe esir hâlde. Korkunç, merhametsiz, dinmez bir gerçek! Artık aklımda sadece tek düşünce, tek gerçek var.
Onlar beni iki tekerlekle mezara gömmeden önce duvarları yıkabilecek kadar büyük umutsuzlukla avluya son kez baktım.
Boynuma değen çeliğin soğukluğunu hissedince ürpererek sarsıldım ve boğazımdan boğuk bir feryat çıktı.
Adamın eli titremeye başladı. “Affedersiniz bayım! Canınızı mı acıttım?” dedi. Doğrusu bu cellatlar da pek hoş adamlar.
·
69 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.