"...Her mutsuz aile birbirine benzer ama her mutlu ailenin kendine özgü bir mutsuzluğu vardır."
Takvimler 2007 yılını gösterirken Edibe'nin evinde büyük bir telaş yaşanmaktadır. 12 Eylül'de birçok siyasi gibi yurtdışına kaçan evin biricik kızı Koza yıllar sonra yurduna dönecektir.
Dönüşüyle birlikte, annesinin evinde kurulan sofrada tüm kardeşler, tanıdığı tanımadığı yeğenler bir araya gelir. Bir aradalık Edibe'yi çok mutlu etse de, araya giren mesafeler, biriken öfkeler, yarım kalan duygular, deli rüzgâr gibi savrulmalar masa başındaki aile bireylerini sessizliğe bürür. Ve biz onları iç sesiyle dinlerken, her bir karakteri sevmedikleri yemek üzerinden başka bir karakterin anlatımıyla tanırız...
Bir de Deryadil ailesinin evine can katan eşyaların bize anlattıkları var ki, okudukça tadına doyulmuyor. Sarı boyalı duvarlar, antika ayna, cam sürahi, masa örtüsü vd. dile gelirken, anılarıyla kalbimizi fethediyor.
Can Gürses'in Ölüyordum Geçerken Uğradım romanından sonra okuduğum ikinci romanı En Güzel Günlerini Demek Bensiz Yaşadın... Anne yemekleriyle bezeli kalabalık sofrada konuşulamayan kelimelerin birçok ailede de konuşulamayan kelimeler olduğu gerçeğiyle yüzleştiriyor genç yazarımız...
İstanbul'un maviliğinde, 27 yıllık ayrılığın ardından bir araya gelinen çatının altındaki iç sesleri dinlerken, kulağımıza çalınırken şarkılar şiirler, raks ederken Edibe'nin uçuşan etekleri bir coşku seline kapılıyoruz: Deryadil ailesinin özelinde benim, senin, aslında birçok ailenin geçmişini koza misali örüyoruz. Kadrajı genişlettikçe, yakın tarihimizin siyasi atmosferinde çekilen acıların fotoğraflarıyla korlaşırken yüreğimiz ah vah çekiyoruz.
Gürses'in gencecik yaşında yazdığı, dupduru Türkçesiyle bezediği "ustalık işi" kitabını tavsiye ederken, unutmadan söyleyeyim herkes davetli masada yer alan boş sandalyeye...
Ben yerimi alırken, sadece ve sadece bahaneydim Edibe'nin sofrasında... ❤
·
566 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.