Serinin 7.kitabı bize John Verdon’un yaşadığı müddetçe bizim sözde emekli Dave Gurney’i oradan oraya koşturmaktan vazgeçmeyeceğini bir daha kanıtlıyor. Temposu yüksekmiş gibi gözüken fakat Gurney’in üstün yeteneklerini seyre dalma keyfini kitabın son kısmına kadar çok da fazla alamadığımız bir hikayeydi diye düşünüyorum. Benim serideki favori kitabım Gözlerini Sımsıkı Kapat ile kıyaslandığında (değerlendirmemi böyle yapıyorum genelde) ortalama bir kitaptı fakat asla vasat değildi. Merak içerisinde okuttu kendini. Belki de fazla merak içinde. Bu da okura sanki öylesine bir cinayet soruşturmasına Gurney aracılığıyla şahitlik ediyormuşuz ve Gurney’nin de konuya dair çok orijinal fikirleri yokmuş gibi hissettiriyor. “Ee, bizim adamımızla ne alakası var?” diye sorgulatıyor bir diğer deyişle. Bunun dışında olayların son ana kadar gizemini koruması ve ilginç bir şekilde birbirine bağlanması John Verdon’un klasik stratejilerinden birisi ve bu kitapta da işe yaramış gibi görünüyor. Madeleine ve Gurney’nin ilişkisinin dinamikleri , karakterlerle yaklaşık 10 senelik bir geçmişim olduğu için bana sanki gerçek hayatta onları tanıyormuşum gibi tebessüm ettirdi beni. Gurney’yi ise çok iyi tanıyorum artık ve onunla beraber düşünüyormuşuz gibi hissediyorum. Bir polisiye/gizem serisiyle böyle bir bağ kurmak garip gelse de bu durumdan rahatsız değilim. Yazarımız yaşlandı, umarım bu yeni dahi dedektif David Gurney hikayelerini okuyamayacağımız anlamına gelmez. John Verdon pes edecekmiş gibi gözükmüyor. Bekleyip göreceğiz. I love you Dave Gurney. Keep up the good work
·
40 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.