Kitabın en dikkat çekici ve kitabı diğer kitaplardan ayıran yanı : İnsanın hem içsel acılarının hem bedensel ıstıraplarında yalnız kaldığı, sevdiklerinin onu anlamak yerine ondan uzaklaştığını vurgulamakta. Özellikle eşinin İvan İlyiç'in biran önce ölmesi. İnsan yalnız doğdu ve yalnız ölecek, bencil olması özünde var bunu yadsıyamayız. Maalesef bir kez daha yüzleşiyoruz ki, karşılıksız sevginin imkansız olduğunu İvan İlyiç'in eşinin sevgisinden karşılığa, çıkara dayalı olduğu açıkça görülüyor. Kahramanımızı karşılıksız sevdiğini söyleyebileceğimiz uşak ve oğlu var. Oğul yapısı ve babası ile yeterli iletişimi olmadığından bu sevgiyi ve üzüntüsünü istediği ölçüde gösteremiyor. Uşağın davranışlarındaki sevgi ise sadakat ve acıma duygu temelli. Yani bunu da karşılıksız sevgi değil. Kitapta anlatılan ve vurgulanmak istenen insanın yalnız olduğu ve sevginin karşılıksız olmadığı oluyor.
Bana biraz Victor Hugo'nun Bir mahkumun son günü, tadını verdiğini söyleyebilirim. Bkz: ( 
Bir İdam Mahkûmunun Son Günü )
Bir İdam Mahkûmunun Son Günü )
·
73 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.