Puan vermedi·224 syf.··
Beğendi
·2021 107. kitabı
·15 günde okudu
·Okunma: 24 Ekim 2021 15:24
Imre Kertesz ,’in ilk defa bir kitabını okudum. "Kadersizlik " ; kitabının konusu, hepimizin bir şekilde bilgi sahibi olduğu bir konu olması, 1933–1945 yılları arasında kurulan kamplarla ilgili daha öncesinde birçok yazılar kaleme alınmış filmler çekilmiştir. Bir çırpıda sayacağım Schindler'in Listesi, Hayat Güzeldir, Piyanist gibi. Bu kitapta sadece yaşadığı acıyı anlatış biçimi farklıydı.
Kitapta 14 yaşında Nazi toplama kampına götürülmesi, orada yaşadığı olaylar ve bir yıl sonrasındaki kurtuluşu anlatılmaktadır. Çocuğun toplama kampına götürüldükten sonra yaşadığı ağır ve insanlık dışı deneyimini (ilk gündeki olaylara tepkisiyle, daha sonraki günlerdeki aynı olaylara tepkisi farklıydı. İlk gün çorbayı içmedi, ikinci gün çorbayı içti 3.gün çorbanın dağıtımını bekledi) yaşadığı ilk günden itibaren yaşadığı korkunç olaylar ve çektiği acıyı, kendisi ile yaptığı iç konuşmaları, geçmiş duyguları, son derece açık ve samimi ve mizahi bir şekilde bir çocuğun ağzından okuyucuları ile paylaşmış olduğunu söyleyebilirim.
Kitabın konusunda ve yaşanılan olaylarda roman kahramanı çocuğun etrafında kendisi de dâhil binlerce esirin yorgunluk açlık ve kötü şartlar nedeniyle hayatını kaybeden, gaz odalarına gönderilen insanlar olması ve biz bu acıyı iliklerimize kadar hissetmemize rağmen çok dramatik, travma tik satırlar okumadık. Yazar çok detaylı olarak verdiği insan, mekan ve olay betimlemelerini, çok güzel naif bir şekilde gözümüze sokmadan anlatmış.
Kitap insanın koşullar çokta ağır da olsa o anki sorunlarla baş etmenin yolunu bulmamız gerektiğini düşündürüyor.
Kitapta oldukça altı çizilecek cümle ve yaşama dair yaklaşımlar var.
- “Birbirimizi gözden kaybediyoruz, hepimiz birbirimizi kaybediyoruz” ( sayfa 125) okurken günümüzde yaşanılan koşullar kıyaslamadan kaybettiğimiz insanları düşündüm.
- “ Kendi kestanelerini ateşten başkalarına aldıranların ise sözünü bile etmek gereksizdi.” (sayfa: 133 ) Etrafımızda sabahtan akşama kadar sözü edilen bu tür insanlardan ne kadar fazla olduğunu düşündüm.
- “Adım adım ve her adıma yeni baştan alışmak zorunda kalarak ve böylece yine de hiçbir şey anlamamış oldum.”
- “Hapishane duvarları bile hayal gücünün kanat çırpınışlarını engelleyemiyor.”
·
89 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.