Yazarın ilk romanıymış Dalgakıran. İyi düşünülmüş bir hikaye; intiharın eşiğindeyken kendine gelen Jülide’nin bu noktaya nasıl geldiğini araştırması, psikolojik bir destek almaya gittiğinde farklı hayatlarla da tanışması üzerine kurulu.
Konusu ilgini çekmişti alırken ama uygulama beni pek memnun etmedi. Başlangıç ve final tatmin edici belki ama gelişme kısmı gerçekten çok kopuk. Karakterden karaktere geçerken ki boşluklar okurken çok yordu beni. Aslında bu kopuklukların da yazara göre bir sebebi vardır muhakkak hikayenin gidişatı için bunu finale gelince anlayabiliyorsunuz ama yine de okurken zorladı. Yüzeysel geldi bana, hikayenin altı çok dolu değildi sanki .
Bir de yeni yazmaya başlayan yazarlarımız artık “karakter kırılması, çift kişilik vs.” Konularından acaba biraz sıyrılmalı mı?
İyi okumalar :) Bu tarz konuları sevenler için bu fa bir seçenek tabi
·
423 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.