Ya nereden başlayayım bilemedim. Van gogh sevdiğim bir ressam kitap başlangıç olarak çok güzel. Daha fazla bilgi almak isteyen biri olarak ne kadar yeterli bilemedim. Tadı damağımda kaldı desem yalan olmaz. Kitabı bitirdiğim halde birşeyler yarım kalmış sanki bir eksiklik varmış hissi var içimde. Belki sonunun böyle olması beni çok üzdü bilmiyorum. Bence melankoli bir insan olmasının temelleri daha anne karnında atılmış. Bence onun bu ruh haline şaşırmamak lazım Ailesi ölmüş abisinin İsmini vererek omuzlarına büyük bir yük bindirmişler. Kim bilir belki de bir suçluluk duygusu hissetti hep, o yüzden insanlara sürekli yardım etmek için kendini aşırı derecede paraladı içindeki suçluluk duygusunu dindiremedi ailesinin ona ölmüş abilerin ismini vermeleri ile gerçekten sevilmediğini abisinin yerine onun yaşıyor olmasının verdiği ağırlığı hep bir tarafında hissetmiş olabilir. Van gogh kendisine önem verenleri yabancılaştırmadaki mutlak beceresini kanıtlıyordu. Cümlesinden de anlaşılacağı gibi kendini yaşadığı için değerli saymıyordu bence. Bunun yanısıra sürekli tartıştığı yakınları yardıma ihtiyaçları olduğunda sevgi dolu olduğu belirtirmiş. Buradan bile anlaşılabilir kendine duyduğu suçluluğu ve kızgınlığı. Sevdiği kadın tarafından reddedildiğinde, en yakın dostuyla kavga ettiğinde ilk kendine zarar vermeyi tercih etmiş kaybetme ve terkedilme korkusu olabilir. Kulağını kesecek kadar aşırıya gidebilmiş. Neler yaşıyordu içinde kim bilir? Sağlıklı bir ruh halinde olmadığı belli yaptıklarını o yüzden yadırgayamadım. Yaşadığı en büyük depresyonlarından biri de bebeği hastalanınca hiç tanımadığı abisinin ölümü aklına gelip korkmuş olması. Bence büyük bir dram ve omuzlarına binen yükün belirtisi. Üzüldüğüm başka bir nokta. Hayatını kaybettikten sonra üne kavuşması.
·
214 Gösterim
1 Yorum
Lütfen giriş yapınız.
Ne garip bir hayat. Yorumunuzu okurken de her cümlede bir durdum, irkildim, üzüldüm. Ah Van Gogh (((
