Okuyan insan, okuma etkinliği sonucunda, midesinin kederle burkulmasından, yüreğinin acıdan kanamasından korkmamalı...
Yazan insan, okurun bu yücegönülllüğünü istismar etmemeli ve trajedik sahnelerin neye hizmet etmek için yazıldığına odaklanmalı, insani duyguları işlemeli ama okuru bu bağlamda sömürmemeli.
Irk ayrımı, ensest, aile içi şiddet gibi en travmatik temaların işlendiği ‘En Mavi Göz’ bence çok dozunda bir eser, bu zamana kadar tanışmamış olmamıza hayretler ediyorum.
Nüfusun %12 sini siyahi vatandaşların oluşturduğu ve boşanma oranının %22 ye vardığı 1940ların Amerika’sında, oyuncak bebekle sarışın ve mavi gözlüydü. Kenar mahallelerden birinde yaşayan minik Pecola’nın başına gelenlere sebep olanlar kadar, ahalinin konuyu dillendirmeyip kulağının üstüne yatması ve kendi ‘temizlikleri’ ni ispatlamak uğruna bu trajediyi görmezden gelmeleri, bu sessiz suç ortaklığı beni deli etti.
‘Hepimiz –onu tanıyan herkes-pisliğimizi ona silerek temizlendikten sonra çok erdemli hissettik kendimizi. Onun çirkinliğinin üstüne bindiğimizde hepimiz çok güzeldik. Sadeliği bizi süsledi, suçu günahlarımızdan arındırdı, çektiği acı sağlıkla ışıldamamızı sağladı, acayipliği sayesinde mizah anlayışımız var zannettik. Onun konuşamaması kendimizi dilbaz sanmamızı sağladı. Yoksulluğu bizi bonkör kıldı........’
Yazarın üslubu, kalem işçiliği bence muhteşem. Bütün külliyatı kütüphaneme eklenecek gibi görünüyor.
Kitapla kalın
·
227 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.