seven sevdiğinin külüne karışsın
Kitap benim için tam bir duygu bulutuydu. Patroklos ve Akhilleus aşkı beni hem gülümsetti hem de duygulandırdı. Eğer homofobik bir beyniniz varsa (!) okumayınız efendim.
İlyada’dan hemen sonra okuduğum için mutluyum diyebilirim. Yani aslında aynı olayları bir de roman tarzında okudum hahahaha. Tabiki bazı eklemelerle birlikte. İlyada’da sadece Akhilleus’un ölümü anlatılmıyordu, bu kitapta onu da okumuş olduk.
Yani Akhilleus’un savaşmama inadı olmasaydı belki de Patroklos hiç ölmeyecekti. O kısımda çok sinir olmuştum. Sinir olduğum ikinci bir diğer kısımsa Akhilleus’un mini mini oğlu Neoptolemos’un (Pyrrhus) geldiği kısım. Bi insan babasıyla bu kadar mı övünür vay arkadaş!!!!1!1!1! Sevenleri de ayırdı zaten… Bıraksana kardeşim baban kimin külüyle karıştıysa karıştı, sanki Patroklos’u tanıdığın var… Thetis duruma müdahale etmeseydi cidden içimde kalırdı o kısım, ama çimenleri solduran tanrıçamız nedense bir iyilik yapıverdi.
Sonuç olarak, kitap çok güzeldi. Yalnız bana kalırsa İlyada’dan sonra okunması gerekiyor. Öncesinde okusaydım kim neden öldürmüş neden yapmış diye soru işaretlerim kalabilirdi.
·
106 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.