Kafası karışık bir adamın iç savaşını, kendi ağzından, kendi gelgitleriyle akıcı tempoyla anlattığı bir roman, uyumsuz ruhumuzun sessiz çığlığı...Edebiyatın psikoloğu olan, çağ açıp çağ kapatan, yeni bir tür oluşturup o türün bir mevsimi olan yazarın koltuğunun karşısındayız. Israrla kaçan aynamızı yüzümüze tutuyor. Dostoyevskinin karşısında olduğunuzu zannederken bir an karşıdakinin siz değil yine Dostoyevski'nin kendi silüeti olduğunu görünce şaşırıyorsunuz. Başucu bir eser olduğunu okuduktan sonra daha iyi anladım. Yaşamda bir kenara itilip, ezilmiş saplantılı ve varoluşsal sıkıntılarını çok iyi bir gözlemle aktarıyor okuyucuya. Okuruyla arasında kurduğu köprü kendi deyimiyle adeta yeraltından bir farenin fısıldadıklarıyla oluşuyor. Her kitapseverin yalnızlık içinde silik bir şekilde kalan adamın öyküsüne şans verip okunmasını öneririm...
·
136 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.