Kitap sanki sokaklarında rahatça dolaşabileceğiniz sıcak bir mahalle hikayesi anlatacak gibi başlıyor. Fakat sonrasında yazarın dünyasına girmeye çalıştığınız her seferinde duvara tosluyorsunuz. O duvar, yazarın mesaj ve aforizma kaygısıyla soslanmış kişisel zevkleri. Onun sevdiği müzik tarzına aşina değilseniz yer yer sıkılacaksınız bende öyle oldu. Ya da bahsettiği yazarların her şeyini okumamışsanız göndermelerinde boşluğa bakacaksınız “ee yani?” diyerek. Karakterler gerçekten uzak, ilişkiler hızla gelişiyor hemen anında biri birini çok sevip anında biri birinden vazgeçiyor gibi örneklendireyim. Derinlikten uzak bu yüzden o samimiyet asla bana geçmedi. Bir de siyasi/toplumsal olaylar var tabii, 12 Eylülden Berlin Duvarına uzanan. Olsun zaten, hatta 12 Eylül gölgesinde başlıyor hikaye ama sanki aceleyle hemen her şeyden bahsedeyim şeklinde yazılmış gibi. Yine birden fazla olaya değinen hatta bunu onlarca karakterle yapan kitaplar da okudum, hiçbiri böyle yüzeysel değildi. Sevemedim, çok istedim sevmeyi ama olmadı. Geçtiğimiz ay Attila İlhan Roman ödülü almıştı kitap, tebrik eder iyi geceler dilerim.
·
1.012 Gösterim
2 Yorum
Lütfen giriş yapınız.
Tabii ki zevkler renkler tartışılmaz ama ben bu kitabı okurken çok samimi ve sıcak bulmuştum. Bazen diyoruz ya bu kitabı okuma zamanım değilmiş diye.Belki sizin ki de öyledir. Bu kitabı sevmedim diye diğer kitaplarına kapılarınızı kapatmayın.Bir süre sonra şans verin. İçimizden birinin bir hikayesini okur gibi okuyacaksınız. İyi okumalar dilerim.
Diğer arkadaşların incelemelerine şaşırmıştım taki sizin incelemeniz içimi rahatlattı. Benim için zaman kaybıydı bu kitap.
