Istanbul'a nazaran çiftliği sevmemin belki de en Önemli nedeni babamın çiftlikte annemi hiç dövmemesiydi. Bütün bir yıl boyunca ayda bir kaçdefa tekrarlanan ve bütün evi inleten dayak faslı çiftliğe gelince kesilirdi. Annemin vücudundaki morartilar, çürükler yaz boyunca iyileşmeye yüz tutat, yenilenmiş bedeniyle adeta kendini kışa hazırlardı. Babam hep yatak odasında döverdi annemi, ben bir alt kattaki odamdan her şeyi duyardım. Bazen yorganın altında yastığı kafama bastırarak "La,la,la!.. diye bağırır böylece sesleri yok etmeye çalışırdım. Çok daha küçükken korkudan altıma kaçırırdım. Dayaktan hemen sonra annem yanıma gelir, üstümü değiştirir, korktuğumu bildiğinden ben uyuyana kadar yanımda uzanırdı. Bu şekilde uzun uzun birbirimizin gözlerine bakardık annemle, bazen kendini tutamaz, birkaç damla gözyaşı dökerdi bu haldeyken. Ben elimle annemin gözlerini siler, yüzünü kurular, öperdim. Hiç konuşamazdık, sadece bakışırdık, sarılırdık,sonra uyurdum...
·
87 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.