Erich Fromm sevgiyi erkek ve kadının karşılıklı birbirine duyduğu arzu olarak ele almıyor.Sevgiyi varoluşsal bir çerçevede anlatıyor.
“ Sevgi yalnız bir insana bağlılık değildir,bir tutumdur.Kişinin yalnız bir sevgi nesnesine değil,bütünüyle dünyaya bağlılığını gösteren bir kişilik yapısıdır.”
Çağımızın vebası bütün sevgilerin yüzeysel oluşudur.Kimse kimseyi sevmiyor ama herkes herkesle samimi.
Yazımızı Cahit Zarifoğlu’nun bu sözü ile sonlandıralım.
“Bu çağın insanı olmak,imtihan olarak hepimize yeter.”
·
257 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.