Değer vermeden, değer bilmeden yaşıyoruz.Sevmeli, her yönüyle yaşamalıyız bu hayatı. Acısını da sevincini de iliklerimize kadar hissetmeliyiz. Umut etmeli bugünü yarından farklı kılacak işler yapmalıyız.
Bir düşünün herşeyiniz var,ama kendinizi hiçbir şeyiniz yok gibi hissediyorsunuz.Herşey sizin için anlamsız ve artık bu dünyada kalmak için bir sebebiniz yok.Yaşananlardan da yorgunsunuz.Sevgisiz sevgililer,yapmacık insanlar ve diğer anlamsız gelen herşey."Keşke bir mücize olsa!Kalbim dursa ve ölsem.Kendime bu azabı tattırmasam".Çünki ben ölüme mecburdum.Ya kendimi öldürmeliydim,ya da biri beni öldürmeliydi.Ama zaten yeterince acı çekmiştim burda ve hala da çekiyordum,onun için ölümüm acısız olmalıydı. Ölümü denemiştim,ama ölmemiştim.Hayatın benim için daha acı süprizleri vardı.Hatta biliyormusunuz,daha kötüsü olmuştu.Hastaydım ben.Ölümcül bir hastalığa yakalanmıştım.Dünyam başıma yıkılmıştı.Nasıl olurdu bu?O kadar acılıydı ki,bu haberi duymak.Anlamıyordum.Kendimi öldürmek ve bu hayattan kurtulmak istiyordum.İntihar girişimim iyi sonuçlanmamıştı.Ama bana bir hastalığa yakalandığımı söyleyince hüsrana uğramıştım.Ölmek istemiyordum. Belki de,kurtulmak istediğim şey bu hayat değildi.Benim içimde can çekişen birileri vardı.Ve ben ondan kurtulmak istiyordum.En garibi de ne biliyormusunuz?Yaşamak için ölüme tutunmuştum.Ölüm hayatımı,yaşamımı sevgi ve mutlulukla doldurmuştu.Ben yaşamak istiyordum.Evet,ben yaşamak istiyordum.Hiç bu kadar yaşamayı istememiştim...
·
53 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.