İmam-ı Azam Ebu Hanife Şu ana kadar okuduğum iki kitap kalbimi titretiyordu bunlardan 1.cisi-Fatih Duman-Ene
2.cisi -Sinan Yağmur -İmam Azam Ebu Hanife kitapları tekrardan okunacak kitapların arasında.
Şuraya da kitaptan güzel bir alıntı bırakıyorum.Ne demek istediğimi daha iyi anlayacaksınız.️
Hafifliyordu. Doğduğunda Numan adıyla, olgunluğunda Ebu Hanife künyesiyle, şehit edildikten sonra İmam-ı Azam diye hatırlanan yolcu, yolun sonuna yaklaştıkça hafifliyordu.
"Hamdenlilah! Şükürlerden de şükür" dedi, usulca secdeye kapandı. Ağız dolusu akan kanla gözlerinden akan yaşlar damla damla seccadeye bir niyaz bırakarak akmıştı. Her damlada bir İmam-ı Azam duasıdır akan...
"Ya Rabbi! Ben içtiği suya, yediği lokmaya, giydiği hırkaya şükreden bir kulunum. Bilirsin, senin adını unutmuşlardan değilim. Dilimden çıkanlarda kusur varsa affet Rahman ismince, esirge ve bağışla; Rabbim bu dünya bana zor geldi. Beni bu zorluktan sıyırıp yanına sırla. Al beni yanına Rabbim.
Boğazına büyük bir et parçası takılmıştı, bir bulantı geldi, aynı anda göğsünün arasında bir kasılma hissederek titremesini durdurmaya zorladı kendini. Tüm vücudunun uyuşmaya başladığını hissetti.
"İnsan sonsuza kadar muhacirdir. Değil midir ki, her yolun sonu Allaha çıkıyor," diye mırıldandı. Dudaklarından şu âyet düşerken secdedeki vücudu da sağa doğru düşmüştü.
"Ben Rabbime doğru yürüyen bir muhacirim. O, güçlü ve üstün olandır, hüküm ve hikmet sahibidir."
(Ankebut / 26)
·
152 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.