Kitapta her karakter için ayrı ayrı üzülüyor insan. Tevhide'nin saçlarını sevmek, Gülsüm'ü elinden tutup camiye götürmek, şair ile laflamak istiyor insan.Hayat Hanım'a ise sadece sarılmak…Kitabın son kısımlarında yazanların şahidi olunca insanın içi sıkılıyor.Karakterlerin insanın boşluğuna bırakılması aynı zamanda hepsinin de bir "an"ını hatırlamak belki de kitabın hayata nanik yapma şekli.
·
190 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.