Sevgide Kendiliğindenlik...
Birisi bize “Beni sevmen gerek, çünkü ben senin karınım... Kocanım, annenim, kardeşinim, sevgilinim,” gibi bir şey söylediği zaman, sevginin yalnızca kendiliğinden verilen bir şey olduğunu unutuyor demektir. Onu ne kadar istiyor olursak olalım, ancak kendiliğinden sunulduğu zaman gelecektir.
·
63 Gösterim
3 Yorum
Lütfen giriş yapınız.
Sevgi tamamen KENDİLİĞİNDEN, olarak dilenemez, sunulamaz. Kısmen de olsa “vazife, rol gereği” verilmelidir; arkadaşa, eşe-dosta, aile bireylerine... Zira hep KENDİLİĞİNDEN olmalı dediğimizde sevgi sunumunu rastgeleliğe terketmiş oluruz. 🤔 Diye düşündüm.
O halde kendimize “Kalk, çocuğunu sev, annene-babana sevgi sun, arkadaşına sevgi ver” demeliyiz. Ne de olsa ilişkiler içerisinde yaşıyoruz ve ilişkiler her zaman KENDİLİĞİNDEN sevgi sunulmasını beklemeyebilir.
Belli bir düzeyse de olsa hatırlatma ve sevgi-ilgi talebi önemlidir. Sonra bir ayrılık söz konusu olduğunda sevgi/ilgi göstermeyen, gösteremeyen taraf haklı olarak diyebilir ki: “Sen benden hiç sevgi ve ilgi talep etmedin ki!”
(Hem insan unutkan ve dalgın bir varlıktır. Birinin hayatında isek ne diye hiç talep etmeyelim. Ne diye bizden hiç talep edilmesin. Esas olan saçma sapan zorlamamak ve kendimizi dilenci durumuna sokmamaktır.)
Tabii sevgiyi sözle talep etmek çok zayıf bir talep şeklidir! Sevgi ve ilgi talep etmenin çok daha iyi, güzel, güçlü ve etkili yolları vardır. Onları keşfedip uygulamak gereklidir.
Bazen hatırlatılabilir eğer çok unutuluyorsa çünkü karısıdır, kocasıdır, çocuğudur vs. Ama ısrarla vurgulamanın hatta suçlamanın da bir anlamı yoktur. Evet, sevgi kendiliğinden verilmelidir, verilmezse de bu o kişiyi bağlar! Para değil ki cebinden çıkarıp versin, bir şekilde vermiyor, veremiyor işte. Sevgide iki taraf olduğuna göre diğeri de kendine bakmalıdır...
.