İlk defa bir kitap hakkında yazı yazma gereği duyuyor ve bunu hem kitaba saygımdan hem de bunu yazara borç bildiğimden yapıyorum. Kitaba karşı hissettiklerim tarif edilemez, duygularım iletilemez yoğunlukta... Kitabın son sayfalarında yaşadığım duygusal yoğunluk, gözlerimde biriken yaşların birikimiyle sayfaları güçlükle çevirmeme ve son sayfayla beraber kapağını kapatışımla gözyaşlarımın acıyla ve coşkuyla yüz hatlarıma dağılışına sebep oldu...
Yazarın okuduğum ilk kitabı olmakla beraber kitabın ilk başlarında ana karakterin bazen konuşma tarzına verdiği -mış -muş lu konuşma tarzı gibi bazı detaylara sıkılmış ve başlı başına bir cinayet çözümüne yönelik konusu olduğunu sandığımdan kitabı sevmeyeceğim önyargısına kapılmıştım. Ama Livaneli kalemiyle beni utandırıp Türk edebiyatına karşı büsbütün gururlandırdı...
Özellikle son elli sayfası beni tutkuyla kendine çekti, sarmaladı, gözlerimi açtı. Son 50-40 sayfanın başlarında her sayfa, daha sonrasında her cümle ve daha da sonrasında her kelime beni, kitap okurken ilk defa yaşadığım büyüleyici bir duygu yığını içerisinde bıraktı. Tahmin edilmesi güç olay örgüsüyle, aşkın en keskin gerçekliğinin tarifiyle, karakterlerin duygu durumunu en içtenlikle hissettirişiyle, bu hissettirişin okuyanın empati yeteneğini üst düzeye çıkararak karakterlerin duygu durumlarını bizzat kişide yaşatması ve dahasıyla... İnsanları sarsan, sarmalayan, yüreğini parçalayan, yoğun bir duyguyla gözlere veda eden ama kalpte ve zihinde etkisini koruyacak bir Livaneli romanı...
·
85 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.