Yasemin Alptekin'in ikinci kitabı. İlk kitabını gerçekten çok beğenmiş ve "Ne hayatlar, ne insanlar var. Sevdikleri için hayatlarından vazgeçen insanlar..." diye düşünmüştüm.
Şimdi de "Sevdikleri için hayatlarını yaşayanlar da varmış..." dediğim ikinci kitabı olan Dehliz'i okudum.
Öncelikle eser çok ilginç; bölüm numaraları geriye doğru gidiyor, böylece "Ne kadar kaldı" sorusunu düşünmenize gerek olmadığından hikayeye daha çabuk kapılıyorsunuz. Keşke sayfa numaraları da geriye doğru gitseydi...
Hikayemiz Asperger sendromlu, bir otizmli genç olan Sencer'in yaşadığı bir yaz tatilinden doğmuş olsa da; sadece bu cümleyle anlatmanın büyük bir haksızlık olduğunu söylemek isterim.
"Ben hikayenin ilk bölümünü daha çok sevdim..." diye düşünmeye başladığım o an da; hikaye Sencer'in de dediği gibi "Yokuş aşağı akarak, beni içine tekrar çekti". Yani tamamını severek okuduğum (hatta üzülerek söylüyorum ki; maalesef bir kaç saat içünde biten bir) kitap oldu.
Bu bir çocuk kitabı, bu bir yetişkin kitabı, bu bir eğitim kitabı, bu bir öğretmenin el kitabı... Ne dersem az, ne dersem yetersiz kalabilecek bir eser olmuş.
Kendisi küçük, anlattıkları büyük bir eser...
Bu kitapla şunu anlamış oldum ki, insanlara sıkmadan da tarihi bilgiler verilebiliyormuş ve aklıma bir soru geldi; "NEDEN BU ŞEKİLDE KONU ANLATAN DERS KİTAPLARIMIZ YOK?"
Bu kitap aklıma geçen hafta katıldığım veli toplantısını getirdi. Öğretmenlerin öğrencilerini tanımadığı, bizlerden fotoğraflarını göstermemizi istediği bir veli toplantısıydı... Edebiyat öğretmeninin memnun olduğu sınıfında, yılda bir kitap bile okuyan öğrencisinin olmadığı ama öğretmenin memnun olduğu o toplantı...
O öğretmenlerin öğretemeyeceği birçok detayı öğreten bir kitabı bitirdim ve herkese tavsiye ederim.
·
68 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.