Ruhuma ilaç gibi geldi dediğim doğruydu. Her sene kendi açımdan duygu akışıma göre evrelere bölerim hayatımı. Bu aralar #yorgun evreyi dibine kadar yaşıyorum. #yildiztilbe tabiri ile 'Hepinizden nefret ediyorum ama yalnız başımada canım sıkılıyor.' modum açık. Her sene sömestr tatiline yakın bu döngüyü yaşarım. Ama bu sene fazlaca depresif haldeydim. Haldeydim diyorum çünkü bu kitap aslında benim bu aralar az kullandığım silahımı hatırlattı bana. Gülümsemek..
Yazarımıza kitap için teşekkür ederken bana 'Okurken bir sayı tutun o ilk sayının yazısı size bir mesaj veriyor mu bakın.' demişti. Bende tuttum nedensiz 90 sayısını aklımda. İlk cümlesinden son cümlesine kadar kendimi buldum o sayfada, o satırlarda.'Gülümse! Kendine, herkese, her şeye gülümse. Dünya önce senin sonra senin izin verdiklerinin etrafında dönsün. Sen kendini iyileştirmedikçe kimseye hemde hiç kimseye yararlı olamazsın.' alt mesajını sevdiğim. Tamamen hissetirdiklerini bu sözler ile anlatabilirdim sanırım. Bir çok altı çizili cümlem, yüzümde nahif bir gülümseme ile su gibi aktı gitti kitap. Iyi geldi, iyiki geldi..
·
134 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.