Ah yüreğim, yüreğim,
Sen beni kuşatan ateşten küresin;
Yolunu nasıl belirleyeyim?
Şevkini hangi boşluğa üfleyeyim?
Ah benim yapayalnız gönlüm.
Açlıkla kendini avlıyorsun,
Susuzluğunu kendi gözyaşlarınla gideriyorsun;
Çünkü gece çiy damlalarına kupana doldurmuyor.
Halil Cibran'ın felsefeye bu kadar güzel sadelikte ve farklı bakış açılarıyla yaklaşmasına hayranım, Bu eserinde ise Tanrıların dilinden insanı, hayatı ve insan doğasının ihtiyacı olan duyguları anlatıyor.
··
248 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.