Melih Cevdet ile ilk tanışma kitabım oldu meger ne kadar değerli bir kalemi varmış. Garip akımının öncülerinden olan yazar oyunda, birbirlerini hiç tanımayan bir kadın ve erkeğin, rastgele bir araya gelmesiyle bi gecede hayata dair eglenceli ve bazen de çarpıtıcı diyaloglarına şahit oluyoruz.
Aslında birbirlerinden çok farklı olan iki karakter konuşurken birbirleriyle çok kez catıssa da , konuşma ilerledikçe birbirlerine karşı acımasızca olan yüzlesmeleri belki de birbirlerine ayna olmalarına sebebiyet verdi.
Kadın; görünür olmayı ve sevilmeyi seven , hayata karşı daha umutlu, söylediği yalanları hayatının merkezine koyup bir süre sonra gerçekle karıstıran, hayatı değiştirmek yerine kabul eden bir tipleme
Erkek; hayatı alaya almayı, eğlenmeyi seven , insanlardan, çevresinden kendisinden başka her şeyden nefret ettiğine inanan ,kendini toplumun çok dışında hisseden, insanları kırmaktan korkmayan, iyi bir gözlemci
Kitap gerçekten, duygu geçişlerini öyle güzel vermişti ki, kendimi o oturdukları odada içki içerken sohbet eden o kadın ve erkeği izliyormuşum gibi hissettim. Bazen bir cümleye öyle çok güldüm ki, bazen de aslında hepimizin içinde olan o dışlanmış hissini anlamaya çalışıp merakla sayfayı çevirdim. Ve kitabı okurken hiç sıkılmadım.
Belki de yabancı ve bizi hiç tanımayan biriyle konuşmaktı kolay olan, yargılanmak bir kenara, belki de tanışıklıktan gelen bir bağın olmayışı bize daha da özgür hissettiriyor ve içimizdeki insanı olduğu gibi iyi ya da kötü yönleriyle çok düşünmeden çok süzmeden paylaşmasını sağlıyor. Bu da belki de yıllardır tanıdığımız biriyle ettiğimiz sohbetten daha samimi geliyor.
Buna en güzel örnekte kitapta şöyle bir cümlede geçiyor.
“ İnsanlar içlerini döktükçe uzaklaşıyor birbirinden. Deminki yabancılığımız daha güzeldi.”
Yazarın diğer kitaplarını da en yakın zamanda okumayı düşünüyorum ve bu metni çok eğlenerek okuyacağınızı düşünüyorum :)
··
650 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.