12. hikâyeye varıncaya kadar hüznün yanı başında muhakkak komik hâller de vardı ve istemsizce tebessüm ettim. “Orta Refüj “ adlı 12. hikâyeyi okuduğum ilk sayfadan son sayfaya kadar boğazımda düğüm hissettim. Seher ve Nilüfer adlı iki kızkardeşin birbirine benzemezliği… Seher büyük kardeş. Gündelik temizlikçi ve belediyede taşeron işçidir. Çoğumuz denk gelmişizdir refüjlerde çiçek eken, budama yapan kadınlara. Işıltılı sokakları nasırlı elleriyle süsleyenlere. Okuyacak olanların merakını öldürmemek için daha çok ayrıntıya girmiyorum.
Çöp hikâyesindeki kahramanı TRT’nin apartmanda geçen, takıntılı bir ailenin bireylerinin yaşantısını merkeze alan dizisindeki kıvırcık kahrama benzettiğim için bu öyküyü içerik bakımından özgün bulmadım.
Genel itibariyle bakarsak psikolojik göndermeleriyle çok dikkat çekici bir kitap. Herbir öyküdeki kahramanların yapıp etmelerinde geçmişte yaşadıkları travmalar ya da anlar ilgi çekici. Çocukken baştan geçmiş bir hikâye, eski gücünü/iktidarını kaybedenlerin düştüğü çöküntü, boşanmalar, kadınların içine düştüğü girdap gibi konular işlendiğinden hikâyeler tanıdık geliyor ve insanı içine çekiyor.
Tek solukluk, akıp giden, bir anda bitirmek için acele edilen, bitince keşke bitmeseydi denilen ve uzun süre etki bırakan bir eser. Kesinlikle okunmalı. Şermin Yaşar en sevdiğim yazarlardan biri oldu bu eser sayesinde. Yazarlık serüvenini takip etmeyi sürdürüp çıkacak yeni eserlerini heyecanla bekleyeceğim.o
·
93 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.