Gurur Sahibi Olmak...
Son zamanlarda gurur da nereye gitti diye merak eder oldum. Ben küstahlık gibi, kibir gibi, kendine aşırı önem veren gururdan söz etmiyorum. Özsaygıdan, kendimizle ilgili yüksek umut ve değerlerden, kişinin kendisiyle ilgili mantıklı bir duygusu olmasından söz ediyorum...
2 Yorum
Lütfen giriş yapınız.
“Hiç gururun yok mu senin?”
“İyice gurursuz hareket etmeye başladı.”
Gibisinden sözler, gurur’un GEREKLİ ve güzel kısmına işaret eden sözlerdendir.
Sözlüğe baktığımda da GURUR “Kendini beğenme, büyüklenme, kibir” anlamına geliyor. İkinci anlam olarak da “Onur, şeref” deniyor. Ve diğer anlamlar olarak “övünme, kurum, çalım” yer alıyor.
KENDİMİZDEKİ KIYMETLİ DEĞERLERİ, GÜZEL NİTELİKLERİ ve YÜKSEK UMUTLARI benliğimize mâl edip onları dışarı karşı bir övünç, sevinç vs olarak salarsak elbette kötü bir şeye dönüşür gurur. Ancak kendimize GURUR kaynakları yaratıp onları mütavazilikle, şükürle, koruyuculuk içerisinde vs. yaşarsak işte o zaman GURUR SAHİBİ olmuş oluruz ve de bu GURUR, güzel bir gurur olmuş olur. Kendimizde taşıdığımız ama kibire, küstahlığa, bir kazanca dönüştürmeye çalışmadığımız, onları kullanarak başkalarına (aşağı) değer biçmediğimiz... bir gurur! ÖTE YANDAN, bize karşı gururlanıp kibirlenene de kendimizde taşıdığımız gurur kaynakları ile karşılık vermek sanırsam kınanabilecek, hor görülebilecek ve bize zarar verebilecek bir davranış olmaz. 🤔 Diye düşündüm!