Kitabı ilk okumaya başladığım zaman ile şimdi arasında düşüncelerim değişmedi. Şeker Portakalı'nın modernize edilmiş hali bence. Şeker Portakalı'ndaki iç ses Klara ile Güneş'te kişileştirilmiş ve hatta robotlaştırılmış, duygu yüklenmiş , ilişki kurabilen hale gelmiş ve somut fedakarlıklar yapan bir varlık haline getirilmiş.
Dili ağır olmasına rağmen sürükleyicidir. Hiçlikten büyük farkındalığa geçişin öyküsüdür. Bir robot ve etrafındaki insanlara verdiği yönlendirici dış sesin anlatımıdır.
Bunların yanında yazar yapay zeka olgusunu çok iyi anlatmış ve bir çok yerde vurgulamıştır ki; Olumlama yaparak gösterdiği halde , aslında bir robotun asla bir insan gibi deruni hissedemeyeceğini anlatmıştır.
Sonuç olarak , bu bir sandalye için olsun ya da bir robot için ya da bir insan için olsun ; hayattaki görevin başkalarının gözünde bitince kablolu boş alana atılırsın ve hatıralarını kronolojik sıraya sokarsın...
Not: Bana göre , yazar Japon olduğundan güneşi tanrılaştırmış.
·
56 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.