Bana göre Cengiz Aytmatov bütün duyguları ete kemiğe büründüren sağlam bir melankolik. Her kitabı gibi bu kısacık öykü de duygu yüklü. Güzel Cemile lastik ayakkabı giyiyordu bence. Yoksa arkasına niye baksındı. Pabucu vurmuş olmalı ayağına... Belki de ardında bıraktığı kırık kalbin ahı tuttu. Ah Cemile!!! Gitmeden yaktın her yeri , o küçücük çocuğu da kumlara buladın ya... Gün görme ama çok sev, çok sevil....