Seçimlerimiz karakterimizin nedeni olduğu kadar karakterimiz de seçimlerimizin nedeni. Ve yine ikisi de bir diğerinin sonucu. Mobius şeridi gibi. Bunu bize Osokin öğretiyor 180 sayfa boyunca.
Ben var olmasam, siz var olmasanız yine her şey aynı olur muydu? Veya farklı olur muydu?
“Biri gri diğeri sarı iki kedi, kaldırımın kenarında karşılıklı oturuyor, çok dikkatliler ve özellikle sohbet etmek için oraya oturmuş gibi bir halleri var.
Osokin etrafına bakınıyor ve bir anda olağanüstü canlı bir his kaplıyor içini: Orada olmasaydı da her şey yine aynı böyle olacaktı.”
Bu alıntı kitabın son sayfasından. Hatta son cümlesi. Kitap boyunca seçimlerimizin nasıl da bize özgü ve biricik olduğunu gözümüze soktuktan sonra aslında dünya için pek de mühim bir parça olmadığımızı arka kapağı kapatıp kitabı kitaplığa yollamaya bir minicik cümle uzaktayken yüzümüze tokat gibi çarpıyor yazar. “Bu evrende bir tozsun, tarih seni unutsun” misali.
Kitabın ilk bölümlerinden biri son bölümlerinden biriyle tıpatıp aynı, çünkü kendi biricik hayatının döngüsünde dönüp yine aynı yere geliyor Osokin. Ama ikinci kez okuduğunuzda o kadar altı dolu, o kadar manalı, o kadar özlü geliyor ki. İkinci defa okuduğum hiçbir şeyden bu kadar haz duyduğumu hatırlamıyorum.
Daha çok şey söylemek istiyorum ama tıkanıyorum ve düğümleniyorum sanki. Yazmaktan bu kadar uzak kalmamalıydım sanırım. Buraya kadar okuduysanız teşekkür ederim.
·
183 Gösterim
Yorumlar
Yorum yapabilmeniz için giriş yapmanız gerekmektedir.