Machiavelli’nin ölümünden 5 yıl sonra yayınlanan bu eser; İtalya’da bulunan küçük krallık devletlerinde ki hükümdarlara, yönetmek için insan doğasına ve zamanın koşullarına uyan hangi araçları nasıl kullanmak gerektiği, yakın çevresine ve vatandaşlarına nasıl bir duruş sergileyip ülkesini uzun soluklu yönetebilmek adına günümüzde de kullanılabilecek öğütler verirken zaman zaman Osmanlı’nın yönetim anlayışına ve farklılıklarına dair dönemin hükümdarlarına bilgilendirmelerde bulunuyor.
Siyasette her zaman devlet çıkarlarını ve yönetimin devamlılığını önceleyen yazar bunun için “insanların her zaman kötü olduğu” varsayımına dayanarak olumlu insani özellikleri elinin tersiyle itip, iyi bir hükümdarın devleti korumak adına iyiliğe, dine ve insanlığa aykırı davranarak değişimin ona dikte ettirdiği istikamette yön değiştirmeye hazır olması gerektiğini savunuyor.
Aslan-Tilki dengesinde söze sadakat yerine kurnazlık hatta yalancılık, sevilmektense acımasız olup korkulmak, cömertlikten daha ziyade cimrilik, yerine göre sahtekarlık ve hilebazlık iyi bir yöneticide olması gereken özellikler olarak belirtilirken iyi özelliklere sahipmiş gibi gözükmenin o özelliklere sahip olmaktan daha yararlı olacağı düşüncesine yer veriliyor.
Kimilerince “Şeytanın Kitabı” olarak nitelenen kitap savunduğu düşünceler bağlamında okuyucuyu zaman zaman hayretler içinde bırakıp şok etkisi yaratıyor. Yöneticilik-liderlik alanlarına ilgi duyanların günümüzde de kullanılabilecek tavsiyeleri uygulamasalar bile bilgi sahibi olmak adına okunması gereken hatta kitabın birçok sayfasına notlar alınıp birçok satırı çizilerek bittikten sonra da zaman zaman hatırlanması gerektiğini düşünüyorum. Hacimli bir eser olmamasına rağmen okuyucuyu dişe dokunur, sade ve öz tespitleriyle kitabın yazıldığı XVI. yy’den günümüze alıp, yazarın aslında bazı noktalarda haklı olabileceğine dair derin düşüncelere salıyor.
·
38 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.