Biraz övmeye biraz yermeye geldim.
Kitaba intihar etmek üzere olan bir adamın son mektubu diyebiliriz. Konu güzel. İlgi çekici. Yazar kendi hayatından kesitler sunmuş, hayatla ilgili düşüncelerini yazmış bol bol. Altını da bol bol çizdiğim sayfalar oldu. Babasıyla ilgili anlattıkları kalbime çok dokundu. Dili çok yalın, çok akıcı. Ve fakat “bence insan gereğinden fazla önemsiyor kendini” diye yazdığı ve kendisini hiç önemsemediğini belirttiği ilk sayfalardan sonra sanki biraz kendiyle çelişmiş gibi geldi bana. Kendini bol bol övdüğü cümleler beni biraz irite etti. Tabii beni irite ediyor olması kitabın kötü olduğu anlamına gelmez çünkü edebiyat bunu gerektirir. Yine de keşke okumasaydım demedim ve sevdim.