Kitabın sonraki sayfasını çevirdiğimde bittiğini fark ettim ve sonu beni çok boşlukta bırakmıştı fakat birkaç hafta sonra fark ettim ki işaretlediğim yerleri neredeyse her gün okuyordum.
14 yaşındayım ve karakterimizin kaybını kendi kayıplarımla bağdaştırabildim. Bu bana özel bir şey de olabilir ama karakteri sanki gerçekmiş gibi hissettim.
Aslında her insan bu kitaptan farklı dersler çıkarabilir, farklı duygular yaşayabilir, bence kitabın sevilmesini sağlayan şeyde bu; İnsanın acılarına, çocukluğunda yaşadıklarına değiniyor.