Aşk, gurur ve kibir bu kitabı özetlemeye bu üç kelimeden fazlası gerekiyor.Aşk
Kitap hakkında yazılan yorumların azımsanmayacak bir kısmı büyük beklentilerle başlanıldığında büyük hayal kırıklığı yaratması yönünde öyle ki kitabın klasikler serisinde dahi olmasının diğer kitaplara haksızlık olduğuyla alakalı çokça eleştiri mevcut. Ben mesela kolay kolay bu tarz romantik, duygusal ağırlıkta kitapları elime almam bana iç sıkıcı ve bunaltıcı gelir. Bu kitabınsa yarısına geldiğimde bende farklı bir yeri olacağını anlamıştım. Açıkcası ben elime hangi kitabı alırsam alıyım büyük beklentilerle başlarım hikayenin beni içine çekmesi, karakterleri olaylar karşısında ağlayacağım, bazen sövüp bazen sevinçten çığlık atacağım kadar benimsemem, okuduğum satırlar arasında kendimden parçalar bulmam yada kitabın kapağını kapattığım anda gerçek dünyanın varlığının farkına varıp kitabın bitmesine karşı yarı hüzünlü bir ruh hali... Evet biliyorum beklenti her şeydir ama bunları karşılayan çok fazla kitapla karşılaştığım da yadsınamaz ve bu kitapta bana bunları yaşattığı için kitaba karşı objektif olamayacağım. Bence dünya üzerinde herkese benzer duyguları yaşatacak kitaplar var ve kitap okumayı sevmeyen insanların sadece doğru kitaplar ile tanışmadığını düşünüyorum bu yüzdende bence bu kitabın bu derece eleştirilmesinin sebeplerinden biri kitabın kötü olması değil sadece herkes için doğru kitap olaması. işin edebi boyutu bir yana -ki ben Jane Austen'ın kalemine, alaycı anlatımıyla dönem şartlarına karşı yazdığı eleştirilerine ve vazgeçmediği duruşuna ezelden beri hayranım- türünün ilk örneklerinden olmasından dolayı sonrasında yazılan çoğu eserle elbette olay örgüsü bakımından benzerlik göstermesi çok normal. Kitabın konusuysa bir ailenin genç kızlarının zengin koca araması veya sonunda kavuştukları basit bir aşk hikayesi olmaktan olabildiğince uzak bu sadece eleştirilen kısmi noktalar. Bir şekilde yolları kesişen iki insanın birbirlerini daha sevmeden aralarına ördükleri yargılardan bir duvar oluşturmalarını birbirlerine karşı hissettiklerini hiçe sayışları onca geçen zamandan sonra bile duvarlarını yıkamayışları, çevrelerindeki insanların düşüncelerini bu kadar önemsemeleri kendi mutluluklarından önce ailelerini, isimlerini, imajlarını, içinde bulundukları durumları artık adına ne derseniz deyin ön planda tutmaları bununla beraber birbirlerine en çokta kendilerine haksızlık edişlerini etraflarındaki herkes bir şekilde mutlu olabilecekken sadece kendilerini mutsuz etmeleri eziyetten başka bir şey değildi. Davranışları düşünülünce o günden bugüne pek de fazla şey değişmemiş sanki. İnsan böyle kitapların, filmlerin içinde bulunca kendini, düşünmeden edemiyor acaba kendi kendimize ördüğümüz yargılarımızla dört bir tarafımızı kapalıyken dışarıda neleri kaçırıyoruz, kendimizi hangi duygulardan hangi mutluluklardan mahrum ediyoruz ve uğruna mutsuzuz? Hiçbirimiz kendimizi gerçekten sevmiyoruz buna rağmen karşımızdaki insanın bizi sevmesini istiyoruz etrafımızdaki insanları o kadar fazla düşünüyoruz ki belli bir noktada sonra biz ne istediğimizi unutuyoruz bence bu kitaptan alınması gereken tek ders etrafa karşı hatta yeri gelince kendi iç sesimize karşı kulaklarımızı sımsıkı kapatmamız ve kendimizi birazcık hayatın kollarına bırakmamız bizler bazen fazla kasıyoruz sanki kendimizi, hayatı, aşkı bizler bir kere dünyaya geliyoruz elimizden ne kadarı geliyorsa o kadarını yaşamalı belki fazla hayalperestçe bir istek oldu ama birazcık rahatlasak birazcık sevsek kendimizi, etrafımızı. Bıraksak içi boş yargılarımızı kibrimizi bir kenara koysak bir süreliğine en azından. Sanki bir şeyler daha güzel olurmuş gibi geliyor. Hayat şartları deyip kenara geçmemeli insan birazda çabalamalı sanki suçu şartlara atmak en kolayı... çok uzaklaştım sanırım konudan ama buda böyle kalsın geriye dönüp okumalık söylemiştim konu sevdiğim bir şeyse abartmak mı? sonuna kadarr. Kısaca okuyun en fazla sevmezsiniz ama sevecek de bir şey illaki bulunur :))
·
130 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.