bunu sorgulamaya başlayınca santranc tahtasında savaş ilan etmiş gibi oluyorum. hissetmek, saygı duymak, gülümsemek, değer vermek ah çok uzak kavramlar olmaya başladı. dram ya da acı
Uzak olamıyor benim için, keşke uzak olsa... ama sürekli en sevdiklerin yüzünden hayal kırıklığı yaşamak, umudunun kırılması veya hiç tanımadığın biri yüzünden bütün insanlara nefretle bakmak.. konudan uzaklaşmaya başladım galiba ama en çok yoran hep en sevdiklerimiz oluyor bu yazısız bir kural galiba...
Bazen gerektiğinden fazla değer vermek insanı yoruyor, karşındaki insan sana ne kadar veriyorsa o kadar değer vermen gerekiyor ama bu nasıl yapılıyor o apayrı bir sorun :) ben de öyleyim değişir miyim, zor, sanmıyorum...
Yorum yapabilmeniz için giriş yapmanız gerekmektedir.