"artık yaşamaktan öte bir seçim kalmıyor bana"1000Kitap
Gece üç gibi bitirdiğim kitabın incelemesini o saatlerde yazmaya başlamıştım. Sonra dönüp okuduğumda kitaba dair tek cümle yazmadığımı fark etmişim, yazdıklarımı sildim ve uyudum. Ne okursak okuyalım anladıklarımız, hissettiklerimiz yine hep kendimizle ilgili demek. Hele birde biraz efkarlıysanız. Yağan yağmur bile sanki sizin için yağıyor gibi gelir.
Kitap hayatın monotonluktan bıkan Veronika'nın başarısız bir intihar girişimi sonucu kalbinden ölümcül bir hasar alması ile bir akıl hastanesinde ölümü beklerken hastanedeki karakterlerle girdiği etkileşim ve duygusal bağlar sonucu yeniden yaşama ısınmasını konu alıyor. Evet, tek bir cümleyle kitabı özetleyebilmişim. İntihar üzerine kitaplar okumayı severim, beni oldukça etkilerler. -olumlu bir şekilde- Ama bu kitap özelikle baş karakter Veronika beni etkilemedi. İntiharının sebebi genel geçer, çoğu yerde duyduğumuz, okuduğumuz bir sebepti. Vazgeçmesi, pişman olması da dışarıdaki, etrafındaki insanlarla olan ilişkisi sonucu oldu. Kendi içinde zayıf bir karakterdi, kendi kendine yetemeyen bir kız çocuğu profili çizdi hep gözümde.
Çok sevdiğim bir şair olan Ahmet Erhan'ın bir şiiri geldi aklıma kitabı okurken:
"Ey yıllardır dünyaya karşı kurduğum barikat,
koru kendini
güneş arkadan vurabilir."
İntiharı düşünen hayatla arasına hep bir duvar ören insan, yaşama sevgisini; umutla, sıcaklıkla, iştahla karşılayamaz diye düşündüm kitap boyunca.
Bu sıcaklığa hiç direnmedi Veronika. Belki ömrünün az kaldığını düşündüğü için, belki de aslında gerçekten kendini öldürmek istemediği için. Ya da son ihtimal yazar intihar duygusunu anlamlandırmayı başaramadığı için.
Kitabın ana karakterini ne kadar beğenmesem de yan karakterleri ve hikayelerini bir o kadar beğendim. Doktorun sahneleri ise hep en sevdiğim kısımlar oldu. Ne yapmak istediğini bilen insanları bir kitapta olsa dahi okumak çok güzel.
·
142 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.