Kitabı okurken zaman zaman hayret ettiğim noktalar oldu dostoyevski çok farklı bakış açısına sahip bir yazar mazoşist bir yapısı var. Bi kısımda dişlerinin aylarca ağrımasına rağmen doktora gitmediğinden bahsediyor. Acıların da mutluluk kadar hayatta yer almasını ve onları da mutluluk kadar benimseyip var olması gerektiğini düşünüyor. Değişik Bi tutum olsa da bence olması gereken de bu. Acılarımız olmasa mutsuzluklarımız olmasa mutluluğun ne kıymeti olurdu ki?