Giriş Yap
104 syf.
·
Beğendi
·
10/10 puan
uzun ince bir yoldayım.. gidiyorum gündüz gece..
Ben küçük bir kasabada büyüdüm. Küçüktü belki evet ama otuz yıl geçse de komşuluklar ile kurulan bağların hiç kopmadığı komşuannelerin bol olduğu hiiiç unutulmadığı sımsıcak bir kasabaydı. Yok hayır, kitabın büyüdüğüm kasaba ile hiç alâkası yok. Ama komşuannem ile var. Bunları yazarken bile hâlâ ağlıyorum ki kitabı okurken asla engel olamadım gözyaşlarıma. Komşuannemin iki oğlu bir kızı vardı ama İsmail Abi bize hep farklı gelirdi. Farklıydı. İki geri giderdi, durur, bir ileri.. Hiç konuşmazdı meselâ, çişim geldi demezdi.. diyemezdi.. Çocuk merakına yenildim sordum komşuanneye " İsmail Abi diğer abiler gibi değil dedi o diğerleri gibi değil ".. Özel bir çocuk çok özel.. Anlayamadım baştan ama sustum gözlerinde ki kederi gördüm.. "Ben oğluma son nefesine kadar bakarım" diyordu anneme, hiç "off" demem "hiç yorulmam, o benim meleğim " diyordu. Kulak misafiri oldum hepsine ama sağır olup duymasaydım keşke. "Benim" diyordu, " tek korkum ya ondan önce ölürsem." Öldü... Oğlundan önce öldü komşuannem. Anne olmasaydım bu kadar iyi anlayamazdım biliyorum. Ama yine de hissettiklerini asla hissedemeğimi de biliyorum. Onun sahip olduğu meleğine sahip olmadığım için bilemem, anlayamam.. Anne baba olmak evet muazzam bir duygu lakin zor. Öte yandan " diğerleri gibi olmayan " çok özel çocuklara sahip anne baba olmak çok çok daha zor. Ve bizler toplum olarak ne yaşadıklarını anlayamadığımız gibi zor olan hayatlarını; bakışlarımızla, sorularımızla, onlardan hızla kaçışlarımızla, sanki onlar uzaylıymış gibi davranışlarımızla, on kat, yüz kat, bin kat daha da zorlaştırıyoruz.. Evet, sevgide değil belki ama saygı da mecburuz !...
·
Sırala
İncelemeden ziyade biraz iç dökme oldu🙏 Kitap beni bambaşka etkiledi mazur görün lütfen..Yazmak istedim çok..
Eyvallah teşekkür ederim ne demek sözleriniz beni mutlu etti 🙏😊
Bu kitabı okuduğumda neye uğradığımı sapıttıydım. Çocuklar kesinlikle kırmızı çizgim, inanılmaz bir sevgiyle doluyum tamamına karşı... Bir babanın 2 çocuğunun da hayat kalitesinin bu kadar düşük olarak dünyaya gelmesi... çok zor. Hiçbir zaman bir çocuğum olmadı, elbette tam olarak anlayamam; ancak bu kitabı okuduğumda ve ilerde çocuğum olsa ve başlarına bunlar gelse ne yaparım? diye düşünmeden de edemedim. Dünyanın en zor sınavı, sevdiklerimizle sınanmamak dileğiyle... Okuduktan sonra hiçbir anne babaya tavsiye etmedim, çünkü duygusal dönemin yoğun olduğu zamanlarda travma etkisi yaratabiliyor bazı bireylerde, buna sebep olmak istemedim. Çok duygulu bir inceleme olmuş, kaleminize sağlık :)
Kesinlikle katılıyorum ve çok teşekkür ederim :) Ebeveyn olmak güzel ve taktire şayân, ancak maalesef çok büyük sorumluluklar da getirebiliyor. Bir okur arkadaşım bu kitabı okuduktan sonra gece uyanıp sürekli olarak ağlıyordu( 1 yaşında kız çocuğu var), diğer yandan başka bir okur arkadaşım hiç bana mısın demeden okudu ve sevmedi :) Üzse de, sevse de, beğenilmese de herkes okumalı bence de :)
Bu yıl otizm sınıfında çalıştım benim için çok değişik bir tecrübeydi. O kadar şey öğrendim ki onlardan. Gerçekten özel çocuklar. Anne_baba olmak zaten zor, bu çocuklarla çok daha zor. İstedikleri tek şey biraz hoşgörü ve empati. Emeğine sağlık Eminecim.💙
Ne kadar değerli bir tecrübe öğretmenim.. En çok sizin emeklerinize sağlık 😍 çok çok kıymetli.. Kesinlikle çok haklısınız tek istedikleri aslında hoşgörü ve empati💜
Eline sağlık, yine sol tarafımıza ateş ettin ya.. Mutlaka okuyacağım bu kitabı. Çok güzel anlatmışsın, yine merak ettirdin 🎈
Canım benim var ol.. 💫💜 Okumalısın🌟 kısacık ama etkisi bir ömür sürecek bir kitap 🥰😍
İsmail abiye ne oldu nasıl devam etti hayatına
😅