Stratonikeia Ölümsüz Kentin Hikayesi ile tanıdığım yazarın ikinci kitabı D’anderne Sarı Veda’yı da çok severek okudum.
D’anderne Sarı Veda, okurken iki çocuğa rağmen şurdan bir sırt çantası ile ilk otobüse atlayıp Edirne’ye gitsem beni girişte Selimiye kucaklasa, Raşel ile Moşe’nin sokaklarında dolaşsam, tarihi ve yaşanmışlıkları derin derin soluyup içime çeksem isteği ile doluyor insan.
Sayfalar boyunca güzel Edirne’yi keşfederken ne yazık ki tanık olduklarımla da yutkunmakta zorlandım.
Ahh Raşel gönül istiyor ki insanın insana zulmü bitsin…
Ama bitmiyor insanoğlunun hırsı,hıncı,ihaneti,kendinden olmayana düşmanlığı bitmiyor …
Üzülerek okudum ahlaksız insanların kendilerince uydurdukları günah,haram,helal anlayışını ama şaşırdım mı hayır bu anlayış Sivas ve Maraş olaylarında da insanlığın karşısında değil miydi?
Ne yazsam hissettiklerimi anlatmakta eksik kalıyor muhakkak okuyun diyorum.
Benim ise okumaktan ziyade yaşamaktı bugün hissettiğim. Kitabın şahıs kadrosundan biri olmak çok az kitapta yaşanabilen bir his. Bu gece Raşel’in kayıplarının ve yaşayamadıklarının hüznü ile uyuyacağım.
Yazarın emeğine kalemine sağlık…
·
4 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.