Ayfer Tunç ile ilk 2016’da Dünya Ağrısı ile tanışmıştım. Yıllar sonra bir üçleme olan serinin ilk iki kitabını bitirdim. İlk kitap Kapak Kızı. Bu kitabı ilk 1992 yılında yayımlamış ancak 2004’de yeniden yazmış.
Kapak kızı, İstanbul’dan Ankara’ya giden bir trenin yemekli vagonunda geçiyor, erotik bir dergide ‘ayın kızı’ seçilen ve çıplak fotoğrafları yer alan Şebnem’i, bir şekilde yollarının kesişmesine sebep olduğu Bünyamin, Selda ve Ersin’den dinliyoruz. Şebnem’in hayatlarına nasıl dokunduğunu, üzerlerinde bıraktığı etkiyi okuyoruz. Kimi zaman eleştiriyorlar, kimi zaman hak veriyorlar. İlk kitapta bu üç karakterin iç dünyalarına dönüşünü okuyoruz. Okurken kendi iç dünyamıza dönmemizi de sağlıyor Ayfer Tunç, aslında hepimiz benzer duygular hissedebiliyoruz diye düşündüm okurken. Kimi zaman Ersin gibi hissettim, ya da hayatımın bir kısmında Selda gibi biri oldum diye düşündüm. Yazarın kalemine hayran kaldım. Kurgu, olay örgüsü çok iyiydi. Sadece kurgu bir roman olmaktan öte çok da düşünmeye sevk eden bir kitaptı benim için. Yazın zamanda serinin ikinci kitabını da bitirdim. Yeşil Peri Gecesi’ne de ayrıca değineceğim.
‘’Hayatını değiştirmeyi düşünmeyen, giderek daha az şeye razı olan, hiçbir şeye itiraz etmeyen biri... İşten eve, evden işe yani. Bir gün kendime niye yaşadım ki bunca yılı diye sormaktan korkuyorum’’
‘’Hayatın tek doğrusu yoktu, hayatın birkaç ya da birçok doğrusu da yoktu, hayatın sayısız doğrusu, sayısız yanlışı vardı, her hayat tekti, benzersizdi. ’’
‘’Şimdi kendi cümlesini arıyordu: Hayattan beklediği şeyleri elde ettiği anda hepsinin budalaca olduğunu anlamış, yalnız bir adam… Belki. Bir cümle olabilir miydi bir hayatı değerli kılan? Yoksa tek cümleye sığdırılmış hayat çok mu boştu? Hayatın nesi doğruydu, nesi yanlış? Ya da bu türden soruları sormak doğru muydu?’’
‘’Dibi göze alamazsan hiçbir yere varamazsın.’’
·
74 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.