Ne diyebilirim ki... İlk kez bir kitabın sonuna geldiğimde ağladım, derinden kendi kaybımmışçasına üstelik sonu sürpriz olmamasına karşın... Belki de gerçekten bizim kendi hikayemizdi biraz, İstanbul'un, orda doğup büyüyen bizlerin, hatta yalnızca duraklarından biriymişcesine geçip gidenlerin.
Okurken bir yandan bir biri ardına işlenen cinayetleri çözmeye çalışırken diğer yandan Başkomiser Nevzat ile birlikte hem onun İstanbul hatıralarında hem de bu 'Kadim Şehrin' kendi yapıtlarında, bazısı toprağın altında gizli hatıralarında gezintiye çıkıyoruz. Ve kendi adıma gezinti esnasında karşılaştığım her karakterden şüphelendim -sanırım tam da yazarın yapmak istediği gibi-, her birini özellikle içlerinden bazılarını kendi yakınımmışcasına benimseyip bağlandım. Ve sanırım sonuna geldiğimde hüzünlendiren de tam olarak bu 'bağlanma' durumu oldu.
Kesinlikle elinizden bırakamayacağınız, hele de polisiye romanlara ve tarihe meraklıysanız bir çırpıda bitireceğiniz güzel bir eser.
·
2 Gösterim
Yorumlar
Yorum yapabilmeniz için giriş yapmanız gerekmektedir.