Okuduktan sonra bir süre etkisinden çıkamadığım nadir kitaplardan. Belki bu kitabı okuyan herkes gibi başları bana sıkıcı gelmişti. Hatta ilk 150 sayfasını kendimi zorlayarak okuduğumu söyleyebilirim. Ama iyi ki kitabı yarım bırakıp bu şaheserden yoksun bırakmamışım kendimi:)
Olayı kısa bir şekilde özetleyecek olursak:
Çok çirkin, 4 yaşındayken kilisenin kapısına bırakılan bir kişi: Quasimodo. Kilisenin zangocu olan Quasimodo günlerini Notre Dame kilisenin çanlarını çalarak, kiliseyi arşınlayarak geçirir. Ve bir gün bir kıza gönlünü kaptırır. Gönül kaptırdığı kız, yani Esmeralda, o kadar güzel bir kızdır ki birçok kişi Quasimodo ile aynı duyguları paylaşır. Onlardan biri de Quasimodo'yu kilisenin bahçesinde görüp ona acıyıp onu büyüten kilisenin başdiyakoz Claude Frollo'dur. Genel olarak olaylar bu örgü üzerinde gerçekleşiyor.
Kitaptan çıkardığım dersleri kısa bir şekilde açıklayacak olursak da:
Victor Hugo kitapta Ortaçağ Avrupa'sını o kadar güzel tasvir etmiş ki hala bazı toplumlarda -ya da insanlarda- ortaçağ zihniyetinin devamlılığını gösteren emareleri görebiliriz. Ne kadar o zamanın sorunlarına, o zamanın toplum yapısına değinse de şu an kendini 'medeni' olarak adlandıran sınıfın o zamandan kalır yanlarının olmadığı belli. Örneğin kitapta Gringoire adlı bir düşünürün toplum tarafından arka tarafa atıldığını görüyoruz. Bu aydınlara karşı olma durumu milattan önce düşünürlerin idam edilmesiyle başladı. İdam olmasa da kitapları yasaklama, hapis gibi cezalarla devam ettiğini bariz bir şekilde görüyoruz. İşte bu bize Victor Hugo'nun sadece geçmişin yazarı değil, şimdinin de bir yazarı olduğunun göstergesi.
·
99 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.