Nereye Gidiyoruz Baba?
Fournier bu kitabında iki engelli çocuk babası olma deneyimini anlatıyor. Ancak bunu kendine has kara mizahını kullanarak bazılarının; rahatsız edici, tetikleyici ve ofansif bulabileceği bir dille yapıyor. Özellikle, hassas bir konu olduğu için yazarın başka bir kitabını okuyup üslubuyla tanıştıktan sonra okumanızı tavsiye ederim.
Ah... Fournier'in öyle bir üslubu var ki bir yandan kalbinize bıçağı saplayıp en derinlerde o bıçağı döndürüp yarayı iyice deşerken bir yandan da gıdıklıyor sizi sanki, buruk gülümsemeler bırakıyor yüzünüzde.
Bundan önce yazarın, kendi eşinin yasını tuttuğu "Dul" adlı kitabını okumuştum. Hem onda hem de bu kitapta anlatılanlar bana uzak, (belki de henüz) başımdan geçmemiş deneyimler olmalarına rağmen iki yaşantıyla da özdeşleşebildiğimi hissettim. Hani İngilizce'de "Put yourself in my shoes" denir ya "Kendini benim yerime koy" demek için işte bu iki anlatı da nasıl oldu bilmiyorum ama sanki Cindrella'nın ayağına cuk diye oturuveren ayakkabı gibi eşleşti içimde bir şeylerle.
İnsanların eleştirmeye en hazır olduğu rollerden biri ebeveynlik. Engelli çocuğu olan ebeveynlerin de acıma ve takdir maskesi altında eleştirilere, önerilere, öğütlere çokça maruz kaldıklarına eminim. Her dediğine katılmamakla birlikte Fournier'in kendi deneyimini, hislerini bu kadar sansürsüz anlatmasının çok cesurca bir iş olduğunu düşünüyorum. Çocuğu engelli olsun olmasın birçok ebeveyn çocuklarıyla ilgili yaşadıkları zorlukları çevreleri ve en başta da kendileri tarafından ayıplanacaklarını düşündükleri için kendilerine bile itiraf etmekten kaçınıyor. Dilerim yazarın kitabı yazarkenki açıkyürekliliği başka ebeveynlere de çocuklarına ve çocuk yetiştirmeye dair olumsuz duygularını kabullenme cesaretini verir.
Dipnot: Benim yakın çevremde engelli kimse yok bu nedenle yazdıklarım herhangi bir şekilde bir engelliyi ya da engelli yakınını yaraladıysa özür dilerim. Geri bildirim vermek isterseniz yorumlara beklerim.
·
52 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.