Karanlık bir inzivadaydım. Çürüyordum. Ruhumu kemiren, parçalayan, didikleyen, koparan evlilik, aile, anne, eş, kadın, sorumluluk, aidiyet form değiştirip , yılanlara, çiyanlara, böceklere, sıçanlara dönüşmüşler. Lime lime doğranıyordum. Tenime dokunmadıklarından cesedim görünmüyordu...
.
.
Bir kadın, İki erkek, üç dost... İki aşık... Evlilik, aşk, dostluk üçgeninde zoraki bir mutluluk... Mutlu aile çöplüğüne Hoşgeldiniz!... Haydi şapkamızı önümüze koyup düşünelim... Kaç kadın elalem duymasın diyerek, mutsuzluğunu mutlu aile maskesiyle örtmüyor... Kaç kadın, Ev-iş-çocuk - eş kısır döngüsünde yolunu bulmaya çalışırken yorgun düşmüyor... Kaç erkek, kafasının içindeki acabaları çözmeye çalışırken, içinde büyüttüğü önyargıyı, yetersizlik hissini, her geçen gün büyüyen öfkesiyle beslemiyor... Ve en önemli soru... Kaç kadın, susmayı, üstünü örtmeyi, şiddeti normalleştirmeyi annesinden öğreniyor!...
.
.
Şebnem, Orhan, Erdal... Onlar, üniversite yıllarında tanışmış, yakın dost olmuş, kimsenin aralarına giremediği güzel bir gruptu... Acaba gerçekten öyle miydi? Kazanova delikanlımız Orhan'nın kalbi Şebnem 'e kaymaya başladığında işlerin rengi de pembeden griye dönmeye başlayacaktı... Evlenmeleri dahi, Orhan' ın o geceye dair kafasında kurguladığı kendi gerçeklerini değiştiremiyecekti... Başarılı bir avukat, güçlü bir kadın portresi çizen, Şebnem, asla annem gibi olmayacağım diye düşünürken dönüştüğü kadına hayret edecekti... Ve yıllar sonra gelen hesaplaşma gecesi sonun başlangıcı mı olacaktı? Bir erkek anlatacaktı, bir kadın!... Ya sonra... Sonrası eserimizde der hepinize şimdiden keyifli okumalar dilerim. Kitapla kalın
·
116 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.