Keşke Célio ve Octave'ın daha fazla diyalogları olsaydı diyerek bitirdim kitabı ve bu iki karakterin birbirine zıtlığı ve bu zıtlığa rağmen birbirlerini tamamlayan bir dostluğa sahip olmaları çok hoşuma gitti. Onları daha derinden, daha yakından tanımak isterdim.
Kitap çok ani bitti. Célio'nun dostunu kendine ihanet eden biri olarak bilip ölmesi beni aşırı üzdü. Bir miktar kafaya takacağım bunu:(
Musset bu eserini benim şu yaşımda yazmış, ne diyebilirim içeriğinde belli noktaları şiddetle eleştirsem de böyle bir eser ortaya koymasını takdir ettim, sonuçta ben bunu yazamazdım. Okumak için tereddüt etmeye bile değmeyecek kadar kısa bir eser, o yüzden düşünmeyin, okuyun:)