Osman’ın hayatıyla birlikte insan ilişkilerinin ve ülkenin panoramik fotoğrafı olmuş bu roman.
Birbirinden bağımsız okunabilecek üçlemenin son ayağını okurken, hatırlamadığım detaylar için hiç üşenmedim çok önceden okuduğum Yeşil Peri Gecesi’ni hızlıca taradım. İyi ki de öyle yapmışım çünkü hatırlamanın yanı sıra Ayfer Tunç’un ince işçiliğini fark etmemi sağladı. Ölmüş olan Osman’ın yaşamına ardında bıraktığı günlükler ve onu tanıyan-tanımayan insanlarla hakkında yapılan röportajlardan bakıyoruz.
Öyle güzel çaprazlama harmanlamış ki geçmişi, herkesin farklı hatırladığını, şimdiyi yaşarken de yanılsamalardan kurtulamayacağımızı, herkeste çok farklı yansımalarımız olduğunu önceki kitaba da ilmekler atarak fark ettiriyor. Niye yaşıyoruz, hayattan bıkanlar için yaşamdan vazgeçmek kolay mıdır sorgulaması da var.
Aslında iyi bir insan Osman, çok boş da değil ama öylesine basiretsiz ki kendini tüketmekten başka bir sonu olamazdı. Aslında hem Şebnem hem de Osman kendi kendilerini bitirdi bana göre. Biri bile isteye hayatla inatlaşarak diğeri her başarısızlığını başkasına ve şanssızlığına yıkarak. En sevdiğim karakter konservatuvar mezunu, pazarda tezgahı olan Pakize oldu. Her yanlışının sorumluluğunu alıp her şeyin farkında olan dirayetli Pakize...Ve Osman’ın tükenmiş haliyle bile ona karşı kibirli yaklaşımını görünce bu sonu hak etmiş dedim.
Bazı yerleri fazla detaylı bulmuştum ama ilerledikçe bilinçli olduğunu düşündüm. Çünkü zaman geçerken Osman’ın aynı sayıklamaları zavallılığının fotoğrafına dönüşüyor.
·
34 Gösterim
Yorumlar
Yorum yapabilmeniz için giriş yapmanız gerekmektedir.