İçimizdeki Kim?
Macide ve Ömer... İkisi de ne istediğini bilmeyen ama birbirinden de kopamayan iki aşık... Duyguların daha doğrusu duygularla konuşabilmenin ne kadar zor ama ne kadar gerekli olduğunu hissettiğim bir ilişki. Söylenmeyen çok söz vardı kitap biterken... Peki söylemeye artık lüzum var mıydı? Onu da okurken siz karar verirsiniz zaten. Birbirlerinden habersiz birbirlerine veda etmenin acısını iliklerime kadar hissettim. Sonunun böyle bitmesine üzüldüm mü bilmiyorum ama böyle bitmesi gerekli miydi evet...
"Halbuki ne şeytanı azizim, ne şeytanı? Bu bizim gururumuzun, salaklığımızın uydurması... içimizdeki şeytan pek de kurnazca olmayan bir kaçamak yolu... içimizde şeytan yok... içimizde aciz var... tembellik var... iradesizlik, bilgisizlik ve bunların hepsinden korkunç bir şey var: hakikatleri görmekten kaçmak itiyadı var..."
En etkilendiğim paragraflardan biri buydu. Çünkü her zaman bize uygun olmayan şeyleri başka şeylere, kişilere atfetmeye meyilli insanlarız. Bazen bazı güçlerin bizi yönettiğini kendi irademiz dışında gerçekleşen düşünce ve davranışların var olduğunu iddia ederiz. Yaptıklarımızın sorumluluğunu üstlenmenin bir yük olduğunu düşünürüz. Peki Sabahattin Ali'nin "içimizdeki şeytan" olarak nitelendirdiği şey tam olarak ne? Kim? Bana çok yabancı gelmedi... çok yakında biri... bizimle bütünleşmiş biri...
Keyifli okumalar dilerim.
·
74 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.