Geçmiş zamanda kalan yaşam biçimi kitap içindeki öykülerin ortak yanı ve bu yaşam biçimi öykülerin atmosferini oluşturuyor.Komşuluğun olduğu,sokaklarda çocukların bir cipse iddiaya girdiği,sokak kapılarının kilitlenmediği,ellerin birbirine yardım için uzandığı zamanlar.Bu ayrıntılardan dolayı öyküler haliyle bir samimiyet taşıyor.Bu samimiyeti,yazarın sade dili ve sizi karşısına almış da size hikâyeler anlatıyormuş hissi veren üslubu da oluşturuyor.
Sokaklarında çocukların oynadığı,okullarında andımızın okunduğu,çocuklarının torpiline ve tostuna iddiaya girdikleri,bakkallarından alışveriş yapılan öykülerin içinde birilerinin bulundukları yerleri terk etmeleri,onların gidişlerinden sonra oluşan değişimler var.
Duru bir anlatımı olan öyküler sıradan ve tanıdık insanı,o insanların dünyalarını gözleme dayalı bir biçimde aktarıyor.
Anadolu’da bazen şehirde mahallede, genelde kasabada geçen öyküler,evlat sevgisi,evlat hasreti ve geçim derdi iç içe olan Emine öyküsüyle son buluyor.
Öykülerin içinde yitip gitmeye yüz tutan mahalle,mahalle yaşamı ve bana her zaman yaşanan yerde samimiyet olduğunu ispatlayan “lakap” lar taşıyan insanlar,toplumsal değişimlere ayak uydurmaya çalışanlar var.
“Biz ise yalnızca arabalardık” cümlesiyle biten “Morfin Ali” öyküsü içi hayli anlam dolu,dupduru anlatımıyla sorduran ve kalbe dokunan,içi hafifçe sızlatan bir öyküydü.
Kitabın ikinci öyküsü “Kayık Hüsnü”en çok etkilendiğim öykülerden biri oldu.Bu öyküyü takip eden,tütün işçilerinden neden sürekli dayak yediğini anlamayan Hoşbeş İbram ‘ın hikâyesi kitabın en özel öykülerinden biri.
Bayat Levrek öyküsünde Hüseyin ve annesinin hikâyesi hayli buruktu,saflığa veda edişin öyküsüydü.
Benim gibi mahalle yaşamını seviyorsanız ve özlüyorsanız genel olarak öyküler bu atmosfere sahip.Ömür Çamur öyküsü buram buram mahalle kokuyor.Tek bir mezar taşına iki farklı adamı uğurlayan iki çocuğun ve bir hırdavatçının hikâyesi olan Ömür Çamur öyküsünü bitirdiğimde gözlerim doldu.
53 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.