Sevda yerli yerinde olsa bile güven yerle bir olunca kopuyor bağlar. Aşkını terketmiş olması Emre'de güvensizlik duygusunu kamçılamıştı. Hem onsuz yapamamak, hem tekrar terkeder korkusuyla onunla olamamak...
Her ne kadar sevdiğini korumak için gitmiş olsa da bundan haberi yoktu Emre'nin. Yıkılmıştı güveni, affedemiyordu.
Ve birgün öğrendi Emre neden onu terkettiğini. Zaten böyle seven iki yürek kopabilir miydi hiç? Kopamadılat, bundan böyle onları ancak ölüm ayırırdı; söz verdiler.
Ve ölüm, onları ayırdı...
Acımasızdı, çok acımasızdı hayat. Hüzünlü Şarkılar Şehri ölüm sessizliğine bürünmüştü. Zordu onsuz nefes almak, onu görmeden yaşamak, imkansızdı mutlu olmak.
Ve hiç mutlu olmadı Armi onun yokluğunda. Ama güçlü olmak zorundaydı. Çünkü Emre iki emanet bırakmıştı ona. Onlar için hayatın akışına ayak uydurmak zorundaydı.
Ve direndi Armi, onsuzluğa rağmen hayatta kalmayı başardı. Yavruları ve dostları iyi ki vardı...
Nereden çıkmıştı şimdi bu karşısına? Neden mavi gözlerini görüyordu? Onun kokusu değildi fakat neden hapsoluyordu bu kokuya? O maskenin ardındaki yüz kime aitti? Bi konuşsaydı tanıyacaktı ama sessiz anlaşmaya niyetliydi gizemli delikanlı belli ki. Emre'nin ölümünden sonra ilk defa böyle hissediyordu. Suçluluk duygusu huzurla bir arada bulunur muydu?
Hayat sürprizlerle dolu değil midir? Her son bir başlangıç, her ölüm yeniden doğuş? Her kışın ardı bahar değil midir? Belki de hiç gitmemiştir sevdiği, kimbilir ...
Aşk bir yarış değildir...
Aşk bir inatlaşma değildir...
Zaman, gurur yapmak için çok kısıtlıdır.
Çünkü nefeslerimiz sayılıdır.
O sayılı nefeslerimiz tükenmeden sevmenin değerini bilmede acele edelim!
··
28 Gösterim
1 Yorum
Lütfen giriş yapınız.
