Zeynep Hanım o denli nadide bir çiçek ki..
Zeynep Hanım o denli nadide bir çiçek ki.. düşünme patenlerini içtenlikle anlıyorum, ona sarılmak ve kafasının içine girip sadece "seni anlıyorum, senin suçun değil." demek istiyorum. Melankolik bir dünyada kaybolmamanın imkanı yok. Bilmenin acı verici olduğunu bilmeden biliyorsunuz, bildikten sonra da bir sürü suçlu ortaya çıkıyor. komik trajedileri ve adaletsiz sistemi sorgulamak zor, sadece kişinin farkında olması ölüm gibi. Sesini duymayan olmadığı sürece, ölüden farkın ne oluyor, gücün yetmiyorsa, bilen bir ölüsündür bu sistemde. Ta ki, sesini duyanların ortaya çıkmasına kadar. belki de benzer şeyleri hissettiğin insanlar, evet ben de acı çektim, beni de kimse duymuyordu, diyen insanların sesi bir bütün olunca, ki tarihte insanların rüyası da bu değil miydi?
6. bölüm hakkında:
Hayatının bir döneminin açılışının bir döneminin kapanışı. hiçbir gözyaşının boşuna yeryüzüne inmeyeceğine hepimiz eminiz. çocukluğunuz alınır, 13 yaşında çarşafa kapatılırsınız. o çarşaf artık eski dönemi örter, çarşaftan kurtulmak için yine çarşaftan güç alırsınız. çocuklarla ortak bahçede oynayamazsınız, tek düze sadece duvarların orda olmasından mutlu olduğunu düşündüğünüz yerde mahkumsunuz. Zeynep Hanım, artık ablası gibi mi olacaktı, ya da benim bu paragrafımı okuyan "bir başka çarşaf düşmanı" diyerek mi okuyacak? bu iki gizem burada kalacak.
7. bölüm hakkında
Zeynep hanıma kitap ilerledikçe sempatimin arttığını hissediyorum. bu bölümde öğrencilik hayatı anlatılıyor. her ne kadar öğrenci desek de bir noktada sanki çocuk işçisi gibi sürekli bir işle uğraşır durumda. tabi bu işler ona bir noktada hayat becerisi kazandırsa da çocukluğundan bir şeyler alıp götürmüyor da değil. yıllar geçse de isviçrede oynayan ve acıdan habersiz görünen çocuklara bakarken hayatın adaletsizliğini sorgulamadan geçemiyor. aslında oyun oynayarak geçirmesi gereken gününü dikiş nakışın arkasında bir an önce elindeki işi bitirmekle uğraşarak geçirdiğini anlatıyor. Bu bölümün ana konusu bu değildi alsında ancak benim en çok dikkatimi çeken nokta burası olmuştu. fransız akımının türkler üzerineki etkisini anlatmıştı. aynı zamanda mürebbiye kültüründen ve mürebbiyelerin motivasyonundan da bahsetmişti yazısında.
14. bölüm hakkında
Zeynep Hanım'ın Doğu kaynaklı değerlere karşı olan tutumu ve Batı'nın güzelliklerini ifade ettiği kadar sorunlarından da bahsetmesi kendi içinde bir denge oluşturuyordu. Bu şekilde ifade etmesini de ben elde ettiği entelektüel birikime bağlıyorum. Nitekim kumar hakkındaki ifadeleri ve bölümün sonunda batılılaşmaya karşı olan tutumu bu konuda aydınlatıcı olmaktadır.
·
85 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.