Gerçek hayatın saçmalıklarının sahnelendiği "Godot'yu Beklerken", bir anlamsızlığı savunuş değil, bir umutsuzluğa sarılıştır. Vladimir ile Estragon'un, olmayan birini beklemek gibi bir saçmalığı sürdürürken sığındıkları umut değil, umutsuzluktur aslında.
Varlığı kanıtlanamayan birini beklemek... Sorgulamadan, kayıtsız şartsız beklemek...
Bireyin saçma olduğunu bildiği şeyi ısrarla yapmaya çalışması onun umarsızlığını, yalnızlığını, zavallılığını ortaya koyuyor. Yaşamın saçmalıklarla dolu olması onu anlamsız kılmıyor yine de.
Beckett bize tüm saçmalıkların ortasında hayatı sorgulamamız için, sorgulamayan iki örnek sunuyor. İnsan, bir "Kurtarıcı"yı beklemek yerine, kendi kendisinin kurtarıcısı olma çabasını göstermelidir demek istiyor.
İnsanoğlu umuttan umudunu kestiğinde, umutsuzluğun içinde aramaya başlıyor umudu. Ve bekliyor...Çünkü beklemek varoluşsal bir tepkidir. Umuttur, direnmektir, yalnızlıktan önceki son çıkıştır beklemek. Ve herkesin bir Godot'su vardır, geleceğine inandığı.
Bazı hayallerin gerçekleştiği gibi, bazı gerçeklerin de hayal olması, tüm duygularımızı bir hayale yükleyerek kendi Godot'muzu yaratmamıza neden olur. Godot inanmaktır, Godot anlamdır, Godot özlem duyulandır.Geleceğine kendimizi inandırdığımız ama asla gelmeyecek olandır.
·
180 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.